Ένα Γλυκόπιοτο Παραμύθι

Posted: Μαρτίου 27, 2011 in Παραμύθια

imgresΚάποτε τα πολύ παλιά χρόνια, μια φορά κι έναν καιρό, υπήρχε ένα στρουμπουλό παιδάκι που η ψυχούλα του ήταν γεμάτη από ευαίσθητα συναισθήματα. Όσο ακαλαίσθητη ήταν η σωματική του ανάπλαση τόσο ανθοφόρα ήταν η εσωτερική του λάβα.  Ήταν τόσο μεγάλες οι κυψέλες των συναισθημάτων του και τόσο γόνιμες και παραγωγικές που έδιναν τον απαραίτητο χώρο για τις πληθωρικές αναζητήσεις του.

Το παιδί εκείνο μεγάλωνε και καθώς κυλούσαν τα χρόνια οι στιγμές γέμιζαν με μια γλυκιά δημιουργική εκτόνωση. Την σύνθεση. Κάθε πλευρά της πολυτάλαντης φύσης του την άφηνε ν’ αποτυπωθεί στις συνθέσεις του και ωριμάζοντας ομόρφαινε όλο και περισσότερο τις μουσικές του διαδρομές με την γλυκιά γνώση της καλής στόφας. Και καθώς τα χρόνια περνάγανε μάγευε με τις μελωδίες του όλο και περισσότερες ψυχούλες που είχαν ανάγκη να πιουν απ’ την δροσιά των μουσικών του συνθέσεων για να τις απαλύνει.

Εκείνο το παιδί που κάποτε ήταν όντως παιδί, μεγάλωσε και παρέμεινε στην ψυχούλα του παιδί. Η φιγούρα του άλλαξε, το σώμα του πλαδάρεψε περισσότερο αλλά το πρόσωπό του έγινε φωτεινότερο, πιο ευγενικό. Όταν το κοίταγες σου μετέδιδε αμέσως την ηρεμία της γαλήνιας ψυχής του και της βαθειάς του γνώσης για την απλότητα των πραγμάτων στον κόσμο. Για τον ίδιο τον κόσμο. Τα μάτια του σου έλεγαν απλά, στωικά, λιτά πως η ζωή είναι όμορφη αν εσύ ο ίδιος εκπέμπεις ομορφιά, αν εσύ ο ίδιος είσαι διατεθειμένος να δεις τις ομορφιές της. Και τότε συντελούταν το θαύμα. Τα πάντα γύρω σου άρχιζαν να έχουν μελωδία, τα πάντα ένοιωθες να εκπέμπουν μια αύρα γιατί έτσι ήταν και αισθανόσουν το κάθε τι να σου μιλά.

Κάθε μουσικό κομμάτι που έγραφε ήταν κι ένα μέρος του πάζλ της ζωής του. Ήταν και μια διαδρομή στη ζωή του καθενός μας. Και αυτή η θεία μουσική που έβγαινε μέσα απ’ το μελωδικό πιάνο, μέσα απ’ την νοσταλγική λατέρνα, μέσα απ’ το γλυκόηχο μπουζούκι και μέσα απ’ τ’ άλλα μουσικά όργανα που ζωντανεύανε, που δίνανε μιλιά στα συναισθήματα να εκφραστούν, ταξίδευαν και κάνανε συνοδοιπόρους σε μια μεστή, γεμάτη, άφθονη από αγάπη ζωή, ψυχούλες που θέλανε να εμπνευστούν για να ομορφύνουν τον κόσμο τους.

Εκείνα τα χοντρά χεράκια εξέπνεαν μυρωδιές όταν ακουμπούσαν και άρχιζαν να ερωτοτροπούν με τα πλήκτρα του πιάνου. Εκείνο το μελαγχολικό βλέμμα, ολοκληρωμένο, αψεγάδιαστο στην έκφραση, σε συντρόφευε στοργικά στα ονειρικά μονοπάτια που γυρόφερνε το μυαλό σου. Ένα, δύο και.. ξεκίναγε το μεθυστικό βαλς να παίζει, νοιώθοντας τη ντάμα σου ήδη να σε αγγίζει ερωτικά, και μ’ εκείνο το απαλό άγγιγμα και συνάμα κράτημα των δύο κορμιών, η ψυχούλα σου να γεμίζει δάκρυα χαράς, αναβλύζοντα συναισθήματα αγάπης που ξεχείλιζαν από συνωστισμό μέσα στην γεμάτη από αυτά κανάτα τους.

Μέσα σ’ εκείνη τη μοναδική, θεϊκά πλασμένη μελωδία, που ένοιωθες πάντα πως σε συντρόφευε σε όλη σου τη ζωή και πως ήταν συνυφασμένη με την δική σου πορεία και τα δικά σου βιώματα, ξαπόσταινες από τον ανηφορικό δρόμο που ακολουθούσες και έπαιρνες ανάσες ζωής. Και η ζωή σου κατά έναν περίεργο τρόπο λες και ξανάρχιζε απ’ την αρχή. Γεμάτος φρεσκάδα, όρεξη, ανυπομονησία, ξεκίναγες πάλι για το ταξίδι σου.

Εκείνη η ευγενική παρουσία που περνώντας τα χρόνια παρέμενε ένα παιδί, γέρασε ή μάλλον ωρίμασε. Και αεικίνητος όπως ήταν πάντα συνέχισε να παράγει και να προσθέτει στην κληρονομιά μας εφόδια. Κι όταν η γλυκιά ζωή του έκλεισε το μάτι και τον αποχαιρέτησε, εκείνος συνέχισε να μας εμπνέει με τα παιδιά του. Εκείνα που έμειναν, που μας άφησε και θα παραμείνουν αναλλοίωτα απ’ την φθορά του χρόνου. Γιατί ένα πράγμα μεγάλο δίδαξε εκείνο το Μ Ε Γ Α Λ Ο παιδί. Πως οι μέρες του ανθρώπου μπορούν να γεμίζουν αλλά μπορούν να παραμένουν και άδειες. Η επιλογή είναι στο χέρι του. Το θέμα είναι που ψάχνει να βρει την ευτυχία. Γιατί η ευτυχία δεν είναι δυσεύρετη απλά οι άνθρωποι εθελοτυφλούν μπροστά στο χειροπιαστό. Όσο απλά μιλά η μουσική του στις ψυχές των ανθρώπων, έτσι, τόσο απλή είναι και η ευτυχία στη ζωή, γιατί στηρίζετε αποκλειστικά και μόνο στα πιο απλά πράγματα. Τόσο απλά και τόσο όμορφα..

Εκείνο το στρουμπουλό παιδάκι ήρθε κι έζησε με την Ευτυχία, τη Λύπη, τη Γνώση, την Αγάπη και όλα τα άλλα συναισθήματα όπως και κάθε άνθρωπος ζει, και τελικά εκείνος που τον συντρόφευσε σ’ όλη του τη ζωή ήταν ο Χρόνος. Εκείνος ο ηλικιωμένος κύριος που στέκεται πάντα δίπλα στον άνθρωπο να τον προσέχει. Εκείνος που δίνει τη δυνατότητα της επιλογής κι εκείνος που την παίρνει αλλά κι ο μοναδικός που μπορεί να καταλάβει πόσο μεγάλη σημασία έχει η Αγάπη.

Ε λοιπόν, εκείνο το παιδί, φρόντισε ο Χρόνος, να το θυμούνται οι άνθρωποι πάν’ απ’ όλα με αγάπη γιατί κι εκείνο μόνο αγάπη είχε να δώσει στους γύρω του.

Και ζήσανε αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα..

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s