Η Ελπίδα Πεθαίνει Τελευταία

Posted: Μαΐου 10, 2011 in Διηγήματα, Παίζοντας με τις φράσεις

imgres-Γιατρέ πέθανε;

-Όχι ακόμα, είπε και απομάκρυνε το στηθοσκόπιο απ’ την καρδιά του. Τον κοίταξε λίγο σκωπτικά και ύστερα σηκώθηκε.

Αχ το Μαράκι μου..Εκεί στεκότανε, πάνω απ’ το προσκέφαλό μου κι έκλαιγε. Δεν μπορούσε να φανταστεί τη ζωή του χωρίς εμένα. Τριάντα χρόνια ήταν αυτά κοινού βίου. Τριάντα χρόνια μου άφηνε το χώρο μου ν’ αναπνέω. Ποτέ αυτή η γυναίκα δεν με καταπίεσε, ποτέ δεν στάθηκε εμπόδιο στα σχέδιά μου. Μια ζωή συνοδοιπόρος στη δημιουργική τρέλα που είχα. Είχε το δικαίωμα και το ήθελα να είναι τώρα στα στερνά μου δίπλα μου.

Ο γιατρός έκανε δυο βήματα προς το τέλος του κρεβατιού και κοιτώντας τον Λευτέρη στα μάτια του έκανε νόημα να τον ακολουθήσει προς τα έξω.

-Η κορτιζόνη έκανε καλά τη δουλειά της. Τον κράτησε όσο τον κράτησε χωρίς πόνο και τώρα τον αποτελειώνει.

-Τουλάχιστον θα φύγει γαληνεμένος, είπε ο Λευτέρης και έσφιξε το χέρι του γιατρού ευχαριστώντας τον..

-Ό,τι με χρειαστείτε, πάρτε με τηλέφωνο. Να μην διστάσετε.

Ο γιατρός έφυγε και άφησε μόνη τη Μαρία με τον μοναχογιό της να συμπαρασταθούν νοερά στον άνθρωπό τους. Δυο κεράκια ήταν αναμμένα δίπλα απ’ τις δύο γωνίες του κρεβατιού, στο ύψος της κεφαλής, και σιγόκαιγαν τρεμοπαίζοντας μέσα στο δοχείο τους. Ρουφάγανε το ελάχιστο οξυγόνο που απόμενε ν’ αναπνεύσει με τα διαβρωμένα πνευμόνια του ο ετοιμοθάνατος.

Η ψυχή μου είχε ήδη απομακρυνθεί απ’ το σώμα μου. Ένα λεπτό νήμα με συνέδεε μ’ αυτό, που όσο τεντωνότανε καθώς μια αδιόρατη δύναμη με τραβούσε προς τον ουρανό, τόσο πλησίαζε η ώρα να κοπεί. Είχα μια τόσο ευκρινή όραση. Η σκέψη μου λειτουργούσε καθάρια και αναρωτιόμουν πως είναι δυνατόν να σκέφτομαι δίχως να έχω μυαλό. Το μόνο που ήμουν τώρα πια ήταν μια αύρα.

Τελικά μετά από μιάμισης ώρας αναμονή αιωρούμενος, σαν να με είχαν γεμίσει με ήλιο, αποκόπηκα απ’ τον συνδετικό μου κρίκο και μαγνητίστηκα απ’ την αδιόρατη δύναμη που με έλκυε. Κι όμως ακόμα έλπιζα. Ακόμα έλπιζα, πως κάτι θα γινόταν και θα γύριζα πίσω. Ακόμα έλπιζα σ’ ένα θαύμα, που ποτέ δεν ήρθε, πως θα ξαναέπαιρνε πνοή το νεκρό μου σώμα και θα ξαναποκτούσα την χαμένη μου ζωή.

Είχε δίκιο συνεπώς ο γιατρός.

-Ελπίζουμε, κυρ Κώστα μου. Ελπίζουμε. Είναι μια μάχη που πρέπει να δώσεις και οι χημικοθεραπείες είναι μονόδρομος. Και πρέπει να πιστεύουμε στην ίασή σου. Είναι εφικτή. Αρκεί να έχουμε πίστη. Άλλωστε, η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία.

Όντως η ελπίδα πεθαίνει τελευταία. Εγώ είχα πεθάνει αλλά ακόμα έλπιζα. Τώρα το τι έλπιζα ένας θεός το ήξερε.

Άραγε, αναρωτιέμαι; Κι αν δεν ακολουθούσα το δρόμο της χημείας; Τι θα έχανα; Θα πέθαινα πιο σύντομα; Και; Ίσως να ήταν και καλύτερα και να μην είχα υποφέρει τόσο. Μήπως έπρεπε να το παλέψω μόνος μου; Έχοντας καλή ψυχολογία, σθένος και αποφασιστικότητα. Αφού όλα αυτά τα χάπια που σου δίνουνε ούτε κι ίδιοι γνωρίζουν για την αποτελεσματικότητά τους. Πειραματίζονται μπας και κερδίσουν την μάχη. Αξίζει τον κόπο όμως, να καταστρέφεις μ’ όλ’ αυτά ζωτικά όργανα του οργανισμού σου που είναι ακόμα αμόλυντα; Αλλά ποιος θα έπαιρνε την απόφαση να μην κάνει χημειοθεραπεία μπροστά στον θάνατο που παραμονεύει και της προβολής της ως η μόνη εφικτή λύση.

Το αστείο είναι ότι ο γιατρός ήξερε απ’ την αρχή την κατάληξή μου. Βρισκόμουν στο τελευταίο στάδιο και το σαράκι που με έτρωγε είχε εγκατασταθεί και σ’ άλλα σημεία του κορμιού μου. Ήταν η συμπόνια του προς εμένα και την οικογένειά μου που δεν μας το ’λεγε; Ήταν η θέλησή του να μην μας τρομάξει; Ή ήταν τα χρήματα που κέρδιζε αυτός και οι φαρμακοβιομηχανίες, που έπρεπε με οποιοδήποτε τίμημα να δεχτώ να με κάνουν πειραματόζωο. Γιατί ναι. Αυτό κατάντησα.

Τρεις μέρες πριν πεθάνω μου είχαν φέρει παππά να εξομολογηθώ παρ’ ότι γνώριζαν ότι ήμουν άθρησκος. Πίστεψαν πως την ύστατη στιγμή θα ενδώσω. Κι όμως ούτε μια στιγμή δεν γύρισα να τον κοιτάξω. Άρχισε να μου αραδιάζει ένα σωρό ανοησίες για την σωτηρία της ψυχής και στο τέλος μου ζήτησε να εξομολογηθώ τις αμαρτίες μου. Με το απόθεμα φωνής που μου ’χε μείνει, μόνο τότε γύρισα το κεφάλι μου προς το μέρος του και του είπα.

-Τραγόπαπα, κάνε μας τη χάρη και ξεκουμπίσου και άσε τις αμαρτίες να με συντροφεύουν στην άλλη ζωή αν υπάρχει. Τι ενδιαφέρον θα έχει αν δεν ερεθίζομε απ’ τις πικάντικες αναμνήσεις μου.

Εν τω μεταξύ, απ’ το στόμα του έβγαινε μαζί με την σαβούρα που αράδιαζε και μια μπόχα πραγματικά θανατηφόρα. Συνδυασμός απλυσιάς, άδειου στομάχου με δόση λίγου αθώου σκόρδου. Φαίνεται πως το συγκεκριμένο φυτό το είχε για κολατσιό. Μα καλά τι νόμιζε; Δαιμονισμένο ήρθε για να γιατρέψει; Μόνο ο μεγάλος σταυρός του έλειπε για να μου τον φέρει στην μούρη μου.

-Και πάρε τη μούρη σου από μπροστά μου, συνέχισα να τον βρίζω. Με παίρνουν οι αναθυμιάσεις σου.

Απορώ κι εγώ με τον εαυτό μου που βρήκα το κουράγιο ν’ ανοίξω το στόμα μου σ’ αυτό το στάδιο που βρισκόμουν. Τόση ήταν φαίνεται η αηδία μου προς το ράσο και τα τροφαντά μάγουλα εκείνων που το φόραγαν.

-Άμα θες να κάνεις καμιά αγαθοεργία τράβα δώσε το μισθό σου στο κόσμο που πεινάει κι άσε με μένα να πεθάνω με την ησυχία μου.

Ο τραγόπαπας έκπληκτος, γύρισε δήθεν θιγμένος προς το Μαράκι μου και καθώς την χαιρετούσε φεύγοντας βιαστικά της είπε ξέπνοα.

-Έκανα ό,τι μπορούσα, κόμπιασε κάπως και μετά συνέχισε. Παρ’ όλ’ αυτά, η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία. Φωνάξτε με, αν αλλάξει γνώμη.

Να τα μας πάλι!! Στο τέλος τελικά, η ελπίδα μου έμεινε. Και τι ωραίος ηθοποιός! Τον θαύμασα! Αφού σκέφτηκα από μέσα μου.

-Μωρέ λες να τ’ αξίζει τα λεφτά του;! Αφού και το θέατρο που παίζει, κοινωνική προσφορά είναι. Προσφέρει αγαλλίαση στις ταλαιπωρημένες ψυχές.

Ο παπάς έφυγε και έμεινα μόνος με τους δικούς μου να μετράω αντίστροφα. Τι περίεργο πράγμα; Ο πόνος είχε εξαφανιστεί. Μόνο τις δυνάμεις μου ένοιωθα να μ’ εγκαταλείπουν. Σαν να δραπέτευε η ψυχή μου, έτσι απλά, απ’ το σώμα μου.

Το ολοκληρωτικό χτύπημα που δέχτηκα ήταν μόλις αποχώρησα απ’ την γήινη κατοικία μου. Πότε πήρε το Μαράκι τηλέφωνο τους νεκροθάφτες, πότε ήρθαν με το φέρετρο λουστραρισμένο κι έτοιμο, πάλι ένας θεός ξέρει. Εξεπλάγην πραγματικά με τον επαγγελματισμό τους. Σ’ όλη μου τη ζωή, τέτοια αυταπάρνηση για το επάγγελμα, πρώτη φορά μου αντίκριζα. Και τι παίξιμο; Απ’ τα κουστούμια μέχρι το παραμικρό σημάδι στην συμπεριφορά τους. Πρόσωπα σκυθρωπά, σχεδόν έτοιμα να δακρύσουν, φωνές ψιθυριστές σε βαρύτονη κλίμακα, σαν να πέθανε δικός τους άνθρωπος και κινήσεις γεμάτες ιεροτελεστία. Όσο για την ενδυμασία τους; Αυτή κι αν μου έμεινε αξέχαστη.

Εκεί που αιωρούμουνα πάνω απ’ τα κεφάλια τους συλλογιζόμουν.

-Μωρέ τέτοιες τιμές; Μπράβο;! Μάλλον έπρεπε να είχα πεθάνει πιο νωρίς. Θα ικανοποιούσα πιο σύντομα την ανάγκη μου για φήμη και δεν θα δυστυχούσα τόσα χρόνια κυνηγώντας χίμαιρες.

Και κει που τα έβλεπα όλα και απολάμβανα τις δόξες μου, σαν βασιλιάς που επιστρέφει στην χώρα του με τιμές και δαφνοστέφανα απ’ την νικηφόρα εκστρατεία του, ξάφνου εμφανίζεται κι ο τραγόπαπας. Και να μετά από λίγο κι ο γιατρός. Όλοι απαρτία, βαρυπενθούντες για τον αξιομνημόνευτο ομιλούντα. Και με τι καλά λόγια να με στολίζουν. Κυνηγοί του χρήματος μέχρι τελευταίας ευκαιρίας. Μένει πραγματικά κανείς άφωνος απ’ την επιστημονική κατάρτιση που κατέχουν στον χώρο του μάρκετινγκ. Να αρπάξουν απ’ όπου μπορούν κι όπως μπορούν, μαχόμενοι μέχρι τελευταίας ρανίδας ακόμα και με τον πόνο των άλλων.

Και σαν να μην έφταναν όλ’ αυτά λέει τη μαγική κουβέντα ο ιδιοκτήτης του γραφείου τελετών, με ύφος σκυθρωπό και δήθεν συμπονετικό.

-Κουράγιο, κυρία μου. Κουράγιο. Τουλάχιστον εκεί που πήγε θ’ αγαλλιάσει η ψυχή του. Έχει ο θεός. Άλλωστε για όλους μας η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία. Όλοι ελπίζουμε στην αθανασία της ψυχής μας.

Και να σου ο τραγόπαπας ψιθυρίζει πνιχτά, θέλοντας να πάρει την εκδίκησή του.

-Δεν θα το έλεγα για τον συγκεκριμένο.

Μπα που να φας τι γλώσσα σου ξιπασμένε!! Πάλι καλά που μόνο εγώ πήρα είδηση τι είπε.

Αλλά κι ο νεκροθάφτης; Κι εσύ τέκνον βρούτε; Ήλπιζα κι εγώ ο άμοιρος πως κάποιος θα κάνει την διαφορά. Μα τόσο στημένα όλα; Ελπίδα εδώ, ελπίδα εκεί. Γεμίσαμε ελπίδες. Τουλάχιστον, δεν λέω, έφυγα γεμάτος ελπίδες. Τώρα ελπίδα για ένα καλύτερο αύριο; Τι να πω κι εγώ.

Και έζησαν αυτοί καλά κι εγώ καλύτερα………………………………………………………………………………………………………….

Ουπς. Δεν εξαφανίστηκα ακόμα. Κι ένα τελευταίο θα σας πω και θα φύγω γιατί με περιμένει ο Απόστολος Παύλος στην Πύλη για να δει που θα με τοποθετήσει.

Ο διαολεμένος ο τραγόπαπας μου τα φύλαγε και μετά. Τόσο άσχημα του είχαν κάτσει οι τελευταίες μου ευχές, που ακόμα και στα σαρανταήμερα μας έκανε τον ζόρικο. Πήγε το Μαράκι να μου κάνει τα σαρανταήμερα και τον πετυχαίνει στο δρόμο για το μνημείο μου. Εκεί καθώς τον απαντά, του ζητά να έρθει. Εκείνος αποκρίνεται θετικά και καθώς οδεύανε προς το μνήμα, του φωνάζει μια από απέναντι.

-Παπα-Κώστα μου, δεν έρχεσαι και σε μένα; Για την ψυχούλα του άντρα μου, και του ανεμίζει ένα πενηνταευράκι.

Κι εκείνος, ευθύς αμέσως, παρατά την γυναικούλα μου σύξυλη και τρέχει. Που να ήξερε όμως ο άμοιρος πως κάτω από το αγγελικό προσωπάκι της γυναικούλας μου κρυβόταν ένας μεταμορφωμένος διάολος. Και σαν την πιάσανε τα διαόλια, ορμάει καταπάνω του, τον φτύνει και του λέει.

-Ουστ από δω, τραγόπαπα. Τέτοιοι είστε. Για τα λεφτά τα κάνετε όλα. Φτου σου και να μην σε ξαναδώ, τραγόπαπα. Καλά στα έσουρε ο άντρας μου στο νεκροκρέβατό του.

Και έφυγε φουρτουνιασμένη προς το μνημείο μου. Και σαν να μην έφταναν όλ’ αυτά, εκεί όπως προχώραγε το Μαράκι μου, ακούει ξάφνου απ’ τον χοντροκομμένο, αναίσθητο ρασοφόρο εκεί που έψελνε.

-Φύγε εσύ από κει κάτω! Όχι εκεί! Εκεί είμαι εγώ! Εσύ είσαι από κει και κάτω!

Και γυρνώντας το Μαράκι μου τον βλέπει ανάμεσα σε ψαλμωδίες και σε φωνές, να κάνει νοήματα, να ωρύετε και να λυσσομανά για να μην χάσει το πόστο του. Για να μην του πάρει άλλος το χώρο του. Βλέπετε ο άλλος παπάς πήγε να καταπατήσει τον οριοθετημένο χώρο και θα χάλαγε η μοιρασιά.

Μετά απ’ αυτά που είδαν τα ματάκια μου, τι να κάνω κι εγώ; Είπα να αποχωρίσω για τα ουράνια μπας και συναντήσω πιο συνετές ψυχές. Είπαμε άλλωστε! Η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία…

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s