Τελικά, Εκείνο το Ποτήρι θα το Πιούμε;

Posted: Ιουλίου 2, 2012 in Διηγήματα

DSC01082-Δες αυτό το στάχυ. Να! Αυτό εδώ πέρα.

-Τι το ιδιαίτερο έχει αυτό το στάχυ;

-Δεν έχει κάτι το ξεχωριστό. Απλά, πλησίασε. Θέλω να σου δείξω κάτι.

-Έλα. Δείξε μου.

-Βλέπεις τη κορυφή του, όπου στη μέση είναι ο καρπός και από εκεί σαν τις ακτίνες του ήλιου βγαίνουν οι βελόνες του;

-Ναι. Το βλέπω.

-Παλιά όταν ήμουν μικρό κορίτσι πήγαινα με τη γιαγιά μου περίπατο μέσα στα χωράφια και τρώγαμε το εσωτερικό του. Μέσα έχει καρπό.

-Για δείξε μου σ’ αυτό να τον δω;

-Να το. Το ανοίγεις έτσι όπως βλέπεις ότι κάνω τώρα και τρως το μέσα του. Είναι ωραίο. Θες;

-Όχι. Άστο καλύτερα.

-Φοβάσαι;

-Όχι αλλά γίνομαι διστακτικός γιατί δεν το γνωρίζω.

-Ξέρεις; Λένε πως τα πάντα ξεκινάνε από μέσα μας. Είναι σημαντικό επομένως να ξέρουμε το εσωτερικό της κάθε ύλης. Από εκεί μπορείς να καταλάβεις πολλές πτυχές μιας ύπαρξης.

-Το ξέρω. Πόσο εύκολο όμως είναι; Τις περισσότερες φορές δεν γνωρίζουμε εμείς οι ίδιοι για τον καρπό μας. Πως μπορούμε να γνωρίσουμε για τους άλλους.

-Δεν ξέρω. Αλήθεια. Ίσως είναι πιο εύκολο να μιλάμε για τους άλλους παρά για εμάς. Ίσως για τους τρίτους να είναι εμφανής ο χαρακτήρας μας όπως για τούτο εδώ το φυτό. Βλέπεις. Δεν έχει μάτια για να δει. Έτσι κι εμείς μπορεί να μην έχουμε τα μάτια για να δούμε το είναι μας.

-Και με ποια μάτια μπορούμε να το δούμε; Με τα φυσικά μας ή της ψυχής μας;

-Τώρα με μπέρδεψες. Ούτε κι εγώ ξέρω.

-Η φύση εξελίσσεται. Τίποτα δεν την ανακόπτει. Εδώ πέρσι ήταν μια τριανταφυλλιά. Φέτος έχει άλλη μια παραδίπλα. Του χρόνου μπορεί να έχει μια τρίτη.

-Κι ο άνθρωπος όμως εξελίσσεται. Έτσι δεν είναι;

-Δεν ξέρω τι πάει να πει εξέλιξη για τον άνθρωπο. Στη φύση οι νόμοι είναι απλοί. Έρχεται η άνοιξη, τα δέντρα ανθίζουν και με τον άνεμο μεταφέρεται η σπορά τους. Κάθε χρόνο την ίδια εποχή συμβαίνει το ίδιο. Υπάρχει μια σταθερότητα σ’ αυτή τη διαδικασία. Ο άνθρωπος όμως;

-Μήπως τότε αυτό δεν είναι εξέλιξη αλλά απλά γονιμοποίηση;

-Μα η γονιμοποίηση από μόνη της δεν είναι εξέλιξη;

-Εξέλιξη είναι κάθε τι σε πάει ένα βήμα πιο πέρα. Η γονιμοποίηση δεν είμαι σίγουρος πως σε πάει παραπέρα. Και ειδικά στη φύση τα πράγματα είναι ίδια κι απαράλλαχτα. Πλάτανος πεθαίνει, πλάτανος γεννιέται. Αυτό γίνεται εδώ και πολλά-πολλά χρόνια. Ενώ ο άνθρωπος πηγαίνει μπροστά. Προχωράει. Πως μπορεί να έχει εξέλιξη κάτι που στερείται νοημοσύνης;

Σήμερα είπα να κάτσω να αγναντέψω τις βουνοκορφές. Να δω την ακινησία των ελάτων. Να απομονώσω τη σκέψη. Έτσι, μόνο να βλέπω και να μη μιλώ. Είναι πολύ περίεργο να απουσιάζει η ανθρώπινη παρουσία, η ανθρώπινη παρέμβαση. Σιωπή παντού. Μόνο η φύση να μιλά ακατάπαυστα. Πολυλογού είναι η άτιμη!

Ένας τζίτζικας εδώ και ώρα έχει ξεκινήσει το τραγούδι του. Μια πεταλούδα μόλις τώρα πέρασε μπροστά απ’ το πρόσωπό μου. Χα, γελάω. Με αντιμετώπισε σαν κομμάτι αυτού εδώ του μέρους. Δεν έκανε καμιά κίνηση για να φύγει. Το ένστικτό της δεν την προειδοποίησε. Μέρα με τη μέρα γίνομαι ένα με το τόπο. Είναι αξιοθαύμαστο πόσο προσαρμοστικό ον είναι ο άνθρωπος.

Κάπου διάβασα πως η ζωή δεν είναι για να τη σπαταλάς. Και τελικά τι είναι σπατάλη; Σπατάλη είναι τώρα που κάθομαι και λειτουργώ με τις δυο μου μόνο αισθήσεις; Την ακοή και την όραση; Σπατάλη είναι να αφήνω το χρόνο να φεύγει χωρίς να καταβάλω κάποια σωματική εργασία; Σπατάλη είναι να νεκρώνω το νου μου και απλά έτσι να βλέπω του δείκτες του ρολογιού να κινούνται; Τελικά τι είναι σπατάλη; Γιατί και η σπατάλη έρχεται να πιάσει το χώρο από ένα κενό που έχουμε κατά βάση μέσα μας. Γιατί η σπατάλη είναι δράση, ενέργεια που κάνουμε για να μην πράξουμε κάτι άλλο εκείνη τη στιγμή. Γιατί απλά και μόνο η παρατήρηση μπορεί να θεωρηθεί σπατάλη. Γιατί, γιατί, γιατί…

-Ξέρεις, εχθές είδα ένα όνειρο.

-Τι όνειρο ήταν αυτό;

-Ένα πραγματικά τρομακτικό όνειρο!

-Δηλαδή; Τι ήταν αυτό που σε τρόμαξε; Ήταν πρόσωπο ή σκέψη;

-Και τα δυο.

-Λέγε λοιπόν! Μη με κρατάς σε αγωνία.

-Ήταν ο φόβος μη σε χάσω. Ήταν ο φόβος μη σε χάσω εκφρασμένος στο πρόσωπο ενός άλλου.

-Και πως ήταν αυτός;

-Σου έμοιαζε. Μετά όμως κατάλαβα πως δεν ήσουν εσύ. Πρώτα κάναμε έρωτα και μετά τ’ άγγιγμά του μου φάνηκε ξένο. Γύρισα, τον κοίταξα και συνειδητοποίησα πως πίσω απ’ τη μορφή σου κρυβόταν η απώλειά σου. Η απώλειά σου είχε πάρει σάρκα και οστά και έπαιζε μαζί μου.

-Γιατί πιστεύεις εμφανίστηκε με τη μορφή μου;

-Ίσως για να με κάνει να πονέσω πιο πολύ. Τώρα το κατάλαβα. Είναι μοχθηρή. Έχει μίσος μέσα της. Χαίρεται να κερδίζει.

-Πρέπει όμως να χαίρεσαι κι εσύ.

-Γιατί; Αφού σε έχασα.

-Γιατί για να σε κερδίσει η απώλεια πάλι εμένα χρησιμοποίησε. Μη τη βλέπεις έτσι. Είναι ξύπνια. Ξέρει πιο είναι το συμφέρον της. Απλά εκεί στέκει από πίσω και καραδοκεί. Αλλά πάντα εμένα θα έχει σαν όπλο της. Καταλαβαίνεις;

-Καταλαβαίνω.

Ο ήλιος έπεσε. Χάθηκε πίσω απ’ την κορυφή εκείνου του βουνού. Να! Εκεί πέρα. Μακάρι να ήσουν εδώ να το δεις… Τα σύννεφα ξεμάκρυναν το ένα απ’ τ’ άλλο. Επιτέλεσαν και σήμερα καλά το έργο τους. Έφεραν τον ποθητό ίσκιο, άφησαν τη μελαγχολία να δράσει ευεργετικά στη ψυχοσύνθεσή μου. Το φως αρχίζει να χάνεται όπως δραπετεύει και ο ήχος της μέρας. Τα ζωντανά πλάσματα της μέρας δίνουν τη σειρά τους σε κείνα της νύχτας. Σε λίγο. Το ξέρω. Οι πρώτες πυγολαμπίδες θα εμφανιστούν και σαν φαναράκια τρεις-τρεις μαζί, τέσσερις-τέσσερις μαζί, θα έρχονται προς το μέρος μου. Εχθές παρ’ ολίγο να μπερδευτώ. Αν ήμουν αλλού θα νόμιζα πως άνθρωποι με πλησιάζουν κρατώντας στα χέρια τα φαναράκια τους, λίγο πάνω απ’ τα χόρτα.

Και η φύση θέλει συντροφιά. Αρκεί να τη σεβαστείς. Άμα το πράξεις τούτο θα περάσεις κι εσύ καλά. Θα ξαναποκτήσεις τη θέση που σου ανήκει. Δεν θα είσαι αφιλόξενος πια. Θα είσαι ένας κρίκος στην αλυσίδα της. Θα κερδίσεις πάλι εκείνα που έχασες. Μη φοβάσαι. Ποτέ δεν είναι αργά. Η φύση ξέρει να συγχωρεί όπως ξέρει και να τιμωρεί.

Ο κλαροπόντικας το βράδυ πάλι θα ξύνει τα δοκάρια στη σκεπή κι εγώ σαν γνήσιος συγκάτοικος θα του χτυπάω το τοίχο για να κάνει ησυχία να κοιμηθώ, τα κουνούπια όσο περνάει ο καιρός με μαθαίνουν και ζητάνε λιγότερο ενοίκιο για τη διαμονή μου που από ανεπιθύμητη μετατρέπετε σε καλοδεχούμενη και οι πεταλούδες της νύχτας θα λιγοστεύουν ευγνωμονώντας με τον τρόπο τους την επέμβασή μου για τη σωτηρία τους απ’ τον λαβύρινθο των σακουλών με τα τρόφιμα.

Τι άλλο μπορεί να κάνει κανείς; Δεν αξίζει να συμμαχήσει;

-Τελικά αξίζει να ζεις;

-Είναι κάτι που θα το μάθεις στη πορεία της δικής σου ζωής. Να ξέρεις όμως. Τίποτα δεν πάει χαμένο. Ακόμα κι ότι αναπνέεις.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s