Ταξίδια

Posted: Ιουλίου 5, 2012 in Διηγήματα

DSC01736Ανάσανα βαριά. Έγειρα το σώμα μου στο πλάι, παίρνοντας τη βρεφική στάση κι αφέθηκα στη σαγήνη της φύσης. Το κιόσκι κάτω απ’ το οποίο ξάπλωσα θύμιζε φάρο στην άκρη της στεριάς. Κι όμως δεν ήταν παρά ένα κιόσκι στην κορυφή ενός βουνού απ’ το οποίο κάλλιστα μπορούσες να αγναντεύεις τις γύρω βουνοκορφές.

Έκλεισα τα μάτια και παραδόθηκα σε κείνο το περίεργο συναίσθημα που ένιωθα. Ύπνος στο ξύπνιο μου. Πόσο καιρό είχα να το αισθανθώ αυτό! Χάθηκα μέσα στο ζωντανό όνειρο. Έγινα ένα με τη φύση. Το σώμα μου παραδόθηκε στο απαλό χάδι του αέρα και οι αισθήσεις μου ποτίστηκαν απ’ το γλυκό αλκοόλ της φύσης.

Όλα τα αισθανόμουν εκείνη τη στιγμή. Το σάλιο που βαρύ κατάπινα, το κάθε ανεβοκατέβασμα του στήθους μου στην προσπάθειά των πνευμόνων μου να εισπνεύσουν το οξυγόνο και να το επεξεργαστούν, τη καρδιά μου που σαν αντλία έριχνε το καθαρό αίμα μου μέσα στους σωλήνες της ζωής μου.

Ακούμπησα το ξύλο απ’ το παγκάκι που βρισκόταν μέσα στο κιόσκι, αισθάνθηκα την υφή του στις παλάμες μου. Τα κάτω άκρα μου γυμνά, ανάπνεαν απ’ τους πόρους τους το περιορισμένο, λόγω υψομέτρου, αλλά ατόφιο οξυγόνο και ο κορμός μου αναπαυόταν πάνω στο άτεγκτο ξύλο. Ένα με τη γη. Ένα με τα υλικά της γης.

Καμιά στιγμή δεν άκουσα κάποιον ήχο να παρέμβει απρόσκλητος στην αρμονία του φυσικού τοπίου. Έλατα γύρω μου παντού, υπερήφανα δέσποζαν σαν κουβέρτα πάνω στα χωρίς γρασίδι βουνά. Κακοτράχαλες κορυφές, με απότομες κλίσεις έκλειναν μέσα τους τον άνεμο που σαν φύλακας άγγελος περιπολούσε για τη διατήρηση της γαλήνης.

Τι είναι ζωή; Τι είναι θάνατος; Αναπάντητα ερωτήματα στους αιώνες των αιώνων. Εδώ ψηλά οι απαντήσεις τους φαντάζουν τόσο κοντά όσο και μακριά. Σ’ αυτή την αδιάκοπη γιορτή της ζωής συναντάς πιο εύκολα το θάνατο. Τον νιώθεις πιο οικείο. Εδώ όλα έχουν τη σημασία τους. Υποκλίνεσαι στη μοναδικότητα της κάθε ύπαρξης. Κάθε στοιχείο της χλωρίδας και της πανίδας συντελεί στη σταθερότητα αυτού του κύκλου που λέγεται ζωή.

Από μικρό παιδί περνάω από ετούτα τα μέρη και είναι σαν να μην έχει αλλάξει τίποτα. Τα βουνά εκεί, στο ίδιο σημείο, που βρίσκονταν πάντα, τα δέντρα φαίνονται μόνιμοι κάτοικοι στο μέρος που έχουν φυτρώσει, σαν να μη πέρασε ο χρόνος από πάνω τους. Μόνο κάποια που η ηλικία τους είναι μικρότερη απ’ τη δική μου δείχνουν να εξελίσσονται. Ένα έλατο, άλλο ένα, μια μυγδαλιά. Κι όμως εγώ άλλαξα. Οι στιγμές που περάσανε άφησαν το σημάδι τους πάνω μου. Μεγάλωσα κι εγώ όπως όλοι μας άλλωστε. Και κάθε χρόνο πατώ το πόδι μου εδώ, στο διαχρονικά ίδιο, σταθερή αξία, σημείο της Ευρυτανίας τη Μεσοκώμη. Λιγοστές αλλαγές, κάποια ανθρώπινα έργα προς βελτίωση της ζωής των παραθεριστών.

Μύρισα παιδική ηλικία. Την ανεμελιά εκείνων των χρόνων. Τότε που ο χρόνος σταματούσε και τίποτα πια δεν απασχολούσε το μικρό μυαλό μου. Αθωότητα. Αυτός είναι κι ο λόγος που αποζητώ να ανεβαίνω σε τούτες τις κορυφές. Αποζητώ το Θεό που έχω μέσα στο παιδικό μου μυαλό. Λίγες μέρες απομόνωσης και η ζωή ξανακυλά με νέα διάθεση, προς τη σωστότερη κατεύθυνση.

Αφουγκράζομαι τη φύση. Αφουγκράζομαι τη φύση μου. Πόσο εξαρτημένος είναι ο άνθρωπος απ’ τη φύση! Πόσο συνυφασμένος είναι μ’ αυτήν. Εδώ καταλαβαίνω πόσο ξένοι είμαστε μέσα στις πόλεις. Πόσο μακριά πάμε απ’ το ριζικό μας. Και το πρόβατο όταν απομακρύνεται απ’ το μαντρί το τρώει ο λύκος. Τίποτα δεν είναι τυχαίο. Οι ασθένειες μυαλού και σώματος είναι απόλυτα συσχετισμένες με την επαφή μας με τη φύση.

Ανοίγω τα μάτια και βλέπω το, καταγάλανο ιουνιάτικο ουρανό. Σε λίγο τα σύννεφα τον κρύβουν έτοιμα να δακρύσουν για την καλοκαιρία που δεν τους επιτρέπει να εμφανιστούν συχνά. Καλύπτουν το μεγαλύτερο κομμάτι του ουρανού. Σηκώνω λίγο το βλέμμα. Βλέπω τα έλατα να στέκουν ακίνητα πάνω στο γεννήτορά τους. Μια εκπληκτική ακινησία υπάρχει παντού. Μια μικρή τρύπα ανάμεσα στα σύννεφα, ένας μικρός δραπέτης που χάλασε τη συνοχή τους, δίνει τη διέξοδο σε ένα φάσμα φωτός να τα διαπεράσει και να κάνει ορατή την εμφάνισή του στον ορίζοντα. Τι όμορφα παιχνίδια της φύσης!

Τα τιτιβίσματα απ’ τα πουλιά ακούγονται, μελωδία χαλαρωτική, το θρόισμα των φύλλων εμπλουτίζει την ορχήστρα και το ορμητικό νερό απ’ το ποτάμι που τρέχει, εκεί που οι ορεινοί όγκοι σμίγουν τις ρίζες τους, συμπληρώνει το θείο δώρο.

Πόσο μπορεί να αντηχήσει μια φωνή μέσα σ’ αυτή την επιβλητική μελωδία. Όσο και να φωνάξω, όσο και να σφιχτό ήχος δεν θα βγει σήμερα απ’ το λάρυγγά μου. Τρέχω με τη σκέψη μου στο ίδιο χωράφι. Μηδενική εναλλαγή, ανύπαρκτη τελικά σκέψη.

Σηκώνομαι απ’ το λήθαργο που έχω πέσει. Μαζεύω τα πράγματά μου και κατηφορίζω για το χωριό. Πρώτο σπίτι που συναντώ, στην Αγία Τριάδα, τρεις γέροντες με χαιρετούν.

-Πήγαμε στο σπήλαιο; με ρωτάει ο ένας.

-Που να πας με τέτοιο χορτάρι, του απαντώ εγώ.

-Δεν πήγαμε; με ξαναρωτάει. Τότε κατάλαβα.

-Πήγαμε. Πως δεν πήγαμε. Πάνε χρόνια βέβαια. Να το ξαναεπαναλάβουμε όμως ε; του απαντάω.

Χαμόγελα σχηματίζονται στα πρόσωπά μας. Μερικές κουβέντες είναι αρκετές για να καλωσορίσει ο ένας τον άλλο.

-Θα κάτσετε καιρό;

-Το Σάββατο το πρωί θα φύγουμε.

-Ελάτε να πούμε καμιά κουβέντα.

-Θα έρθουμε. Ετοιμάστε κανένα τσιπουράκι και θα τα πούμε.

-Το τσίπουρο πάντα πάει με τη καλή παρέα. Σας περιμένουμε, μου αποκρίνεται ο ένας απ’ τους τρεις γέροντες και φεύγω δίνοντάς τους την υπόσχεση πως θα περάσουμε.

Ένα τσίπουρο, ένα τέταρτο, δύο τσίπουρα, σαράντα λεπτά, τρία τσίπουρα, την φάγαμε την ώρα, σκέφτομαι και κρυφογελάω καλαμπουρίζοντας με τον εαυτό μου.

Αυτή είναι έκφραση. Αυτό είναι το γνήσιο. Συναπάντημα συγχωριανών που δεν γνωρίζονται αλλά με τη πρώτη κουβέντα θα τα πούνε σαν να ήταν φίλοι εδώ και χρόνια. Ζεστές καρδιές, αγνά συναισθήματα. Απλά να ενώσουν την αύρα τους, Αυτό είναι άνθρωπος. Είναι κι αυτό ζωή!

Εχθές είπα στον κ. Σωτήρη. Τσιπουράκι πίνεις και με τον καφούλι; Εκείνος με κοίταξε πονηρά. «Πίνω και με δαύτον» μου είπε. «Αύριο σας περιμένω. Να πούμε δυο κουβέντες. Λίγος μεζές, λίγο τσιπουράκι, καλή καρδιά». Ναι. Καλή καρδιά κ. Σωτήρη. Θα πάω. Παρ’ ότι ήρθα για ν’ απομονωθώ, κατάλαβα πως κι αυτό απομόνωση είναι. Δεν χρειάζεται να μη μιλήσεις σε κανέναν. Αυτό που έχει σημασία είναι να απομονωθείς από κείνα που σε καθηλώνουν καθημερινά. Ένα ταξίδι είναι κι αυτό!

Πέμπτη μέρα σήμερα και έμπνευση δεν μου ήρθε. Ήρθα, αλήθεια είναι, κυρίως για να διαβάσω. Σκεφτόμουν πως το διάβασμα θα με ηρεμήσει. Τελικά διαπίστωσα, πως όσα βιβλία και να διαβάσω αν αυτά που επιλέγω δεν είναι του γούστου μου ποτέ δεν θα χαλαρώσω. Ξεκίνησα με του Χέρμαν Μέλβιλ το «Μόμπι-Ντικ». Κουράστηκα. Δεν λέω. Σπουδαίο βιβλίο. Αλλά… Τι με ενδιαφέρει πως σκοτώνουν μια φάλαινα, ποια είδη φάλαινας υπάρχουν και πως βγάζουν το λάδι απ’ το κεφάλι της και το λίπος απ’ το σώμα της. Πραγματικά μου φάνηκαν αδιάφορα όλα τούτα. Και ποτέ μου δεν μπόρεσα να καταλάβω γιατί πρέπει κάποιος συγγραφέας να γράψει εννιακόσιες σελίδες για να σου περάσει δυο με τρία σημαντικά πράγματα. Και το χειρότερο είναι πως υπέπεσα στο λάθος που είχα υποσχεθεί στον εαυτό μου να μην επαναλάβω ξανά. Ξαναμπήκα στο κόπο να ολοκληρώσω ένα βιβλίο που δεν μου έλεγε τίποτα απ’ την αρχή. Λάθος. Μάλλον θα το παρατήσω.

Ταμπούκι. Κι επιτέλους σήμερα, εκεί κάτω απ’ το κιόσκι, ύστερα από μια μαγική βόλτα στο απέναντι χωριό τη Καρυά, έπιασα το βιβλίο του Ταμπούκι «Ταξίδια κι άλλα ταξίδια». Εκεί κατάλαβα τη πάει να πει ξεκούραση. Τι πάει να πει γαλήνη. Και όπως έλεγε ο Καβάφης που τον αναφέρει ο Ταμπούκι μέσα στο βιβλίο του καθώς αναφέρει και τη φράση του «το ταξίδι έχει έννοια μόνο όσον αφορά τον εαυτό του, το ότι είναι ταξίδι». Μα τι ωραίο βιβλίο! Τι ποιητικός λόγος! Τι άνθρωπος ερωτευμένος με τη ζωή! Και συνέχισε και έγραφε: «Κι αυτό αποτελεί ένα μεγάλο δίδαγμα, αν φανούμε ικανοί να το κατανοήσουμε: είναι όπως η ύπαρξή μας, της οποίας η βασική σημασία είναι ότι τη ζήσαμε». Κι αυτό ήταν που εισχώρησε μέσα μου και ξύπνησε κάθε υπνωτισμένο μου κύτταρο.

Τώρα πραγματικά γαλήνευσα…

Advertisements
Σχόλια
  1. Πόσο αρμονικά συνταίριασες Γιάννη το κλαρίνο με το πιάνο, και πόσο όμορφα έσμιξες τον κυρ-Σωτήρη με τον Ταμπούκι! Πόσο υπέροχα χόρεψες το τσάμικο της «καραγκούνας», με μακρυνό αντίλαλο το «βαλς των χαμένων ονείρων» του Χατζηδάκη!… Μέσα από εικόνες και ήχους, αναδύοντας πλούσιο συναίσθημα, με ταξίδεψες σε γνώριμους αγαπημένους τόπους, για να ανακαλύψω τα κρυμμένα διάσελά τους!!!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s