Ο Μεγάλος Αρχιτέκτων

Posted: Ιουλίου 30, 2012 in Διηγήματα

urlΑπ’ το πρωί ακούω μια μελωδία που έρχεται απ’ τα παιδικά μου χρόνια. Moon River. Είναι απ’ τα συνηθισμένα μου κολλήματα που όταν δω ή ακούσω κάτι ξεχωριστό εμμένω σ’ αυτό για αρκετές ώρες και ίσως και μέρες. Ξέρω. Θα μου πείτε τι μονότονος άνθρωπος! Μάλλον είμαι κι απ’ αυτό, θα απαντούσα!!! Αλλά είναι υπέροχο συναίσθημα να ζεις αυτό που σε συναρπάζει ακόμα κι αν για άλλους είναι ή φαντάζει ανόητο.

Ίσα που ακουγόταν το κύμα που αγκάλιαζε και πρόσκαιρα δρόσιζε την αμμουδιά. Ένας παφλασμός που αχνά έφτανε στ’ αυτιά μου. Η φύση με είχε παρασύρει τόσο πολύ με την ομορφιά της που η συγκέντρωσή μου ασθενούσε σε βαθμό απαγορευτικό για διάβασμα. Άφησα το βιβλίο να πέσει στα γόνατά μου. Κοίταξα το άπειρο στη ζωντάνια που με περιέκλειε και προσπάθησα να τραβήξω με την απόχη της ψυχής μου όσα μπορούσα. Αχόρταγος εραστής της ζωής… Και μέσα στο συναίσθημα της χαράς υπήρχε εκείνη η μελαγχολία που πάντα τη συνόδευε για να προσδώσει εκείνο που με έκανε ολοκληρωμένο τη κάθε στιγμή.
Νότες αντίθεσης. Ναι! Αυτές είναι που σχεδόν πάντα μου έφερναν το κέφι. Και τελικά τώρα πια καταλάβαινα πόσο δίκιο είχαν εκείνοι που έλεγαν πως η ευτυχία πάντα βρίσκεται μαζί με τη θλίψη. Γιατί όλοι μας γνωρίζουμε πως ότι το μεγαλειώδες δημιουργήσεις στη ζωή είναι θνητό.

Σηκώθηκα εκείνη τη μέρα. Σηκώθηκα απ’ το καρεκλάκι θαλάσσης, σηκώθηκα απ’ το βάρος των ανησυχιών μου. Πήρα τα χνάρια, τα σημάδια που άφηνε κάθε φορά το κύμα και περπάτησα παράλληλα στη θάλασσα. Δεξιά το γαλήνεμα του υγρού, αριστερά η νηνεμία του στερεού. Κάποιοι κυματισμοί εναντιωμένοι στη νωχελικότητα του υπόλοιπου υγρού στοιχείου. Ένα ψαροκάικο νωρίς στο έβγα, βιαστικό να προλάβει να πάρει θέση πριν το ολόγιομο φεγγάρι καταλάβει τον ουρανό και ένας κολυμβητής που με τις δρασκελιές των χεριών του απολάμβανε τη γαλήνη που του πρόσφερε η σεβάσμια φωνή της θάλασσας.

Πόσες φορές ονειρεύτηκα να φύγω! Να βρω το νήμα από εκεί που αποκόπηκε και πια να το ακολουθήσω απαρέγκλιτα. Το αεράκι φύσηξε και διαπέρασε κάθε τριχίδιο πάνω μου. Το αισθάνθηκα έντονα και όχι ως αντίσταση αλλά ως ουσία που διαπερνούσε την ύλη μου. Έτσι θα ήθελα κι εγώ να ξεχυθώ στη ζωή. Όπου κι αν πήγαινα να ήμουν απόλυτα συνδεδεμένος με το στόχο μου, χωρίς να χάνω ίχνος απ’ τη νοητή γραμμή που θα χάραζα.

Επέστρεψα στο σημείο απ’ όπου ξεκίνησα. Πόσες φορές άραγε δε το έχω ξανακάνει; Πόσες φορές όταν αποκόβομαι απ’ το νήμα μου ή απροσδιόριστα χάνω το δρόμο μου, ξαναγυρνώ στην αρχή, στη βάση μου για να επαναπροσδιορίσω το στόχο. Μέρες κυλάνε, ώρες μετράνε. Σαν μια ασίγαστη μελωδία να παίζει πίσω με διακαή πόθο να κατακτήσει τα θέλω μου και το ταξίδι συνεχίζει ακάθεκτο.

Είπαμε να πάρουμε άλλο μονοπάτι για την επιστροφή. Το υγρό στοιχείο με τους αγκαθωτούς βράχους δεν μας βόλεψε. Όμορφη σαν περιπέτεια όμως! Ακολουθήσαμε το βατό. Δρόμος που σαν φίδι διέσχιζε το αντάμωμα παραλίας με βουνό και είχε στο πλάι του τα κυπαρίσσια και το θαμνώδες στοιχείο. Μια απότομη στροφή δεξιά με ανηφόρα μεγάλης κλίσης και ροβολήσαμε να βρούμε το αυτοκίνητο. Ανάσες να ακούγονται, ο ιδρώτας να στάζει από τα ρυάκια που είχαν σχηματιστεί πάνω στα σώματά μας και οι αισθήσεις στην απόλυτη λειτουργικότητά τους, κέρδος απ’ την ανάπαυλα της καταπιεστικής καθημερινότητας.

Σαν να έβλεπα καρέ από φιλμ κοίταγα το τοπίο απ’ τα δεξιά μου. Προχώραγα κι εκείνο διέσχιζε το βλέμμα μου. Η θάλασσα εναλλασσόταν με την ελιά που αιώνια στεκόταν ριζωμένη σε κείνα τα χώματα και η αντίθεση των χρωμάτων τους χόρταιναν το συναίσθημά μου. Ευλογημένοι τόποι. Το δανεικό γαλάζιο της θάλασσας να παλεύει με το ποικίλο πράσινο των φυτών. Και παν’ απ’ όλα ο ουρανός. Εκείνος ο ακατανόητος όγκος που πλαισιώνει σχεδόν πάντα τα όνειρά μας και τα κάνει γήινα.

Μύρισα χορτάρι, ακόμα ζωντανό. Οσφράνθηκα ελιά, μόνο τον καρπό της που ετοιμαζόταν για τη συγκομιδή του χειμώνα. Κύλησε μέσα μου εκείνο το υγρό στοιχείο που βγάζει η γη σα θέλει να εκπνεύσει. Είδα το ασύνορο του άυλου περιβλήματος απ’ το περίπου στρογγυλό σώμα που μας φιλοξενεί και έκλεισα τα μάτια εισπνέοντας βαθιά από πληρότητα. Εκείνη τη στιγμιαία ολοκλήρωση που αποκτάμε όταν βρισκόμαστε μέσα στη φύση.

Ο δρόμος για το γυρισμό πάντα είναι σκυθρωπός. Μόνο όταν πάω να ανταμώσω την οικογένειά μου είναι χαρμόσυνος.

Σταματήσαμε για να ξεδιψάσουμε. Μια παγωμένη μπύρα ήταν ιδανική. Στο βάθος να βλέπουμε το κάστρο της Κορώνης και ακριβώς μπροστά μας τη θάλασσα που έκανε τα τελευταία της νάζια στον φωτοδότη ήλιο. Κάποια παιχνιδίσματα μερικών ασυγκράτητων ρευμάτων και ο υπόλοιπος κόσμος βρέθηκε στην υπηρεσία της στιγμής. Μια δυνατή γουλιά, το οινόπνευμα ταχέως να φτάνει στο καθαρό μυαλό και ύστερα να πέφτει σε λήθαργο οτιδήποτε παράταιρο. Κάτι τέτοιες στιγμές δακρύζει η ψυχή και όλοι μας το ξέρουμε. Άλλοι το δέχονται κι άλλοι τσινάνε. Είναι θέμα φιλοσοφίας. Προσωπικά πιστεύω πως πρέπει ανεμπόδιστα να αφήνουμε τη ψυχούλα μας να μιλήσει έστω και αν κάμποσες φορές αποθρασύνεται.

Ενέργεια παντού και πάντα. Δύναμη που υπερτερεί της σκέψης και φαντάζει μικρή μπροστά στο καθήκον της λογικής. Χρώματα, αρώματα, γεύσεις που βρίσκονται άπλετα μέσα στο γνωστικό μας πεδίο. Έστω κι έτσι…
Το αυτοκίνητο τρέχει πάνω στη ζεστή άσφαλτο. Γυρίζει τα πόδια του να πατήσει καλά και γρήγορα να μας πάει στο προορισμό μας. Τρώει δίχως σκέψη το φαί του και κινείται με μοναδικό σκοπό να επιτελέσει το καθήκον του. Ο δρόμος φεύγει και τα τοπία αλλάζουν τόσο γρήγορα αλλά και τόσο ασύδοτα εισχωρούν μέσα μου οι εικόνες.

Μόλις περάσαμε ένα σπίτι. Ένας διάδρομος έτεμνε την είσοδο της εξωτερικής πόρτας με τον προαύλιο χώρο του. Φαναράκια έτοιμα να προσφέρουν το σώμα τους στο φως των ανθρώπων. Άσπρο χρώμα πάνω στο τσιμέντο, θύμηση κυκλαδίτικου νησιού. Τι όμορφα εκεί πέρα;! Αρμονία και σεβασμός προς τη φύση. Και εκεί που λίγο πριν συνέλαβα αυτή την υπέροχη εικόνα, ξεπετάγεται σμήνος πτηνών πάνω από τον ελαιώνα που συνοδεύει τη θάλασσα στο πλάτος της. Μαύρα φαίνονται μέσα απ’ το φως που έχει στερέψει και σαν φαντάσματα χοροπηδάνε στον σκούρο μελαγχολικό ουρανό του σούρουπου.

Φύση παντού και ολόγυρά μας. Ένα με εμάς. Εμείς. Κι εκεί μου έρχονται μνήμες από λόγια του μεγάλου φιλέλληνα ιταλού συγγραφέα Ταμπούκι πως ο άνθρωπος πρέπει να ταξιδεύει γιατί μόνο έτσι αντιλαμβάνεται πως αυτό που πατάει, αυτή τη γη, δεν του ανήκει αλλά του είναι δανεική. Κι εκεί εκτιμάω απεριόριστα εκείνο που μου δίνεται εκείνη τη στιγμή και ποθώ στο μέλλον να νιώθω όμοια κάθε φορά που συναντώ τη ρίζα μου. Να ευχαριστώ τη χλωρίδα και την πανίδα που με ζούνε στην οντότητά μου!!!

Και σαν νύχτα Κυριακής, έτσι όπως αναζητώ μια ζωή να κάνω, παλεύω να ξαναγυρίσω στην αγκαλιά της μητέρας μου, στα θαλπωρικά λόγια του πατέρα μου, στο βλέμμα τους που με ακολουθεί και με οδηγεί διαρκώς στη ζωή μου και να κουρνιάσω μέσα στη θέρμη της ενέργειας που πάντα μου πρόσφεραν απλόχερα. Οπότε δεν έχω παρά να ακολουθήσω την εμμονή μου στο τραγούδι που ακούω τόσην ώρα και γράφω…

Moon river wider than a mile
I`m crossing you in style someday
You dream maker, you heartbreaker
Wherever you`re going I`m going your way

Two drifters off to see the world
There`s such a lot of world to see
We`re after the same rainbow`s end
Waiting `round the bend
My huckleberry friend, moon river and me
[ Lyrics from: http://www.lyricsfreak.com/f/frank+sinatra/moon+river_20055151.html ]
(Moon river, wider than a mile)
(I`m crossin` you in style some day)
Oh dream maker, you heart breaker
Whereever you`re going, I`m going your way

Two drifters off to see the world
There`s such a lot of world to see
We`re after the same rainbow`s end,
Waiting `round the bend
My huckleberry friend, moon river, and me

(Moon river, moon river)
Sogni d`oro! (Όνειρα γλυκά)

Advertisements
Σχόλια
  1. Ο/Η Άρης Καραγεώργος λέει:

    Κι αν είναι ταξίδι Γιάννη! Ταξίδι στο χώρο, στο χρόνο, στην ψυχή. Ένα υπέροχο τραγούδισμα!…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s