rouva_parvekkeella_koiraΚάθε βράδυ ξεμυτούσε από την κρυψώνα της και έβγαινε έξω στο μπαλκόνι να δει τους διαβάτες. Ήταν η καθιερωμένη καθημερινή βραδινή της ατασθαλία. Φορούσε ένα άσπρο νυχτικό, φθαρμένο από την πολυκαιρία και την χρήση του πάνω στο γέρικο σώμα της, και τα μαλλιά της, άσπρα και αυτά, αχτένιστα συνήθως, ανέμιζαν και θύμιζαν νιότη, αν τύχαινε και κάποιο αεράκι περνούσε από το στενό της Αθανασίου Διάκου.

Ακουμπούσε τους αγκώνες της πάνω στο κάγκελο και έσκυβε ελαφρώς το βλέμμα της προς τα κάτω να κατασκοπεύσει τον κόσμο που διέσχιζε τον πεζόδρομο της Μακρυγιάννη. Έβλεπε μια την Ακρόπολη μια τους ανθρώπους και αν ήταν τυχερή, άκουγε κάποιον πλανόδιο μουσικό και αναθυμόταν τα νεανικά της χρόνια, όταν αυτή η γωνιά της Αθήνας ήταν αρκετά διαφορετική. Γειτονιά καλούταν τότε. Το μυαλό της έκανε γυροβολιές στους βιαστικούς αναβάτες του χρόνου, σα να ήθελε να αρπάξει έστω έναν από αυτούς για να τον επιπλήξει για την αδημονία του να περνάει στα γρήγορα τις ζωές των ανθρώπων. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »


thumbbig-400079«Η νύχτα είναι σιωπηλή. Κάτι το μυστηριακό κρύβει μέσα της! Τα μάρμαρα απέναντι σχεδόν αναπνέουν. Έτοιμος δείχνει ο ευρύστερνος ήρωας να σηκωθεί και να αδράξει το σπαθί του, να το τείνει ενάντια στο δόρυ που του προτάσσει ο αντιμαχόμενος. Μια ασπίδα θα λάμψει σαν αντικατοπτρίσει το φέγγος του ήλιου πάνω της και θα αναδείξει τους δοξασμένους ανδρείους που παλεύουν στη μάχη για την πολυπόθητη νίκη. Κορμί με κορμί, αντίκρυ ο ένας στον άλλον, θα λογαριάζουν με το βλέμμα το θάρρος, ποια ματιά θα λοξοδρομήσει πρώτη, αδύναμη μπροστά στο βάρος της τόλμης της αντικρινής. Από πάνω η Αθηνά να επιβλέπει, έτοιμη να γύρει την καλοσύνη της στην πλευρά που συμπονά και από ροπή στην κατάχρηση της εξουσίας να δράξει την ευκαιρία, εκμεταλλευόμενη την αμέλεια του Δία, με μια της κίνηση να δώσει το ποθητό πλεονέκτημα στο παλικάρι που πονά, γιατί ερωτεύθηκε τη θνητή αλλά και τόσο μεγαλόπρεπή του φύση. Ο Άρης να χαίρεται, στεφανωμένος με το στέμμα του πολέμου, αφήνοντας τους αντιμαχόμενους να βρουν βίαια τη λύση μόνοι τους, ο Ποσειδώνας ανήσυχος και έτοιμος να ενσωματώσει στο σπίτι του, τη θάλασσα, τη ρίγη που διαπερνά το θείο κορμί του από την ένταση που νιώθει, καθώς παρακολουθεί τον πόλεμο μεταξύ των ανθρώπων και ο Ερμής έτοιμος να μεταφέρει το μήνυμα της νίκης για τη μια πλευρά και της ήττας για την άλλη.» Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »


040413133500_0569Θα μείνω στο φεγγάρι σήμερα. Είναι μια βιαστική απόφαση αλλά από εκείνες που βγαίνουν, πάντα, σωστές. Θα πάρω ένα μπουκάλι με τα όνειρά μου και ένα πακέτο ιδέες. Θα βάλω στοίχημα με την υπέρτατη δύναμη. Ποιο από τα δυο θα καταναλωθεί πιο γρήγορα. Τα όνειρα είναι πολλά. Είναι θολά πολλές φορές και τρέχουν για να δώσουν τη θέση τους στο επόμενο, το οποίο περιμένει με ανυπομονησία να προβάλει το περιεχόμενό του. Οι ιδέες είναι καπνιστές. Όπως έρχονται, έτσι και φεύγουν. Διεισδύουν, νιώθεις, στα άδυτα του μυαλού σου και χάνονται σαν ένα ελαφρύ ανοιξιάτικο αεράκι. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »


kranidiotis-vrethike-kremasmenos-mesa-sto-spiti-tou-1-315x236Η αλλαγή ποτέ δεν έρχεται από μόνη της. Αυτό θυμάμαι να μου λέει η μητέρα μου εν είδει συμβουλής. Τίποτα δε μεταμορφώνεται, τίποτα δε μετουσιώνεται σε κάτι άλλο, τίποτα δε γίνεται κάτι καλύτερο ή χειρότερο, αν εμείς δεν κινήσουμε τα νήματα. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »


imgresΣτοιβάχθηκαν σαν τσουβάλια μέσα σε εκείνο το μικρό βαγόνι. Ήταν τόσο λεπτοί, με μαυρισμένο ό,τι προεξείχε από τα κουρελιασμένα ρούχα τους, όπου κάλλιστα μπορούσε κάποιος να τους παρομοιάσει με σπίρτα μέσα στο πακέτο τους έτοιμα να πυροδοτηθούν. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »


Ο δείκτης του ρολογιού στο καμπαναριό έδειχνε τέσσερις. Ο ήλιος έγερνε προς το βασίλεμά του και έριχνε το αποδυναμωμένο του φως πάνω στην πλαγιά που ήταν φτιαγμένο τούτο το χωριό. Ένα σπίτι με μπαλκόνι στη σκεπή, όπου υπήρχε σοφίτα, ένα άλλο με τα παραθυρόφυλλα κλειστά και, λίγο παραδίπλα, ένα τρίτο με μια μικρή αυλή αμέσως μετά την σιδερένια πόρτα, όλα χτισμένα από πέτρα, έστεκαν αρχοντικά. Στη μικρή τους μάζωξη, με τα χρόνια, ήρθαν κι άλλα να προστεθούν και να μεγαλώσουν την οικογένεια. Το ένα δίπλα στο άλλο, συντροφικά, για να μπορούν να αντιμετωπίζουν το δύσκολο καιρό. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »


mirror_by_audpodΟ καθρέφτης στεκόταν εκεί, αντίκρυ του, και τον κοιτούσε. Τίποτα δεν μπορούσε να κρύψει από αυτόν, ακόμα και αν απόστρεφε το βλέμμα του. Κάθε μέρα έδινε τη μάχη του με το αδύναμο εγώ του και όταν το είδωλό του εμφανιζόταν στο μεγάλο επιτραπέζιο καθρέφτη, πρόδιδε την αλήθεια.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »